Storythai

ตอนนี้......ชีวิต........มีแต่คำว่า......น่าเบื่อ.......เบื่อหน่าย

รู้สึกเสมอเหมือนกำลังท้อแท้ในใจ มีแต่ปัญหาเข้ามาหนักหัวไปหมด

ทั้เรื่องจะเข้ามหาลัยสมัตรสอบไว้เยอะมาก แต่จริงๆแล้วไม่รุว่าตัวเองอยากเรียนอะไร

เรื่องเหงาๆที่ต้องอยู่คนเดียว เหมือนตอนแรกก้อรู้สึกดี

แต่ก้อไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องการมันอีก  ทั้งทีพอรักแร้วก้อมีแต่คน

หวังมาเอาทั้งนั้น ไม่มีใครเคยให้

มันเจ๊บปวดนะ ที่เจอแต่คนอย่างนี้

ถามตัวเองเสมอว่าเราไม่ดีอะไร ทำอะไรให้ไม่พอใจ หรือหน้าเรามันแย่มากใช่ไหม

พยายามแร้วที่จะอยู่เพื่อความรัก

แต่ยิ่งพยายามก้อยิ่งเจ๊บปวด ยิ่งทรมาน จนทนไม่ได้

ต้องปล่อยมันไป

เกลียดตัวเองเสมอ ที่มีช่วงเวลาแบบนี้

ทำไมกรุน่าสมเพสอย่างนี้ว่ะ

ที่เรียนก้อไม่มี คนเข้าใจก้อไม่มี

มีแต่คนใจแคบ

ทำไมชีวิตกรูต้องเลวร้ายอย่างนี้

กรูควรทำอย่างไงละ

ชีวิตที่กำลังจะก้าว มันน่ากลัว มันว้าเว

มันเหมือนคนที่กำลังจะล้มแต่ล้มก้อไม่ได้

กลัวที่จะไปเจอคนใหม่ๆ

กลัวว่ามันจะเป็นแบบเดิม

กลัวไม่มีที่เรียน

กลัวพ่อแม่เสียใจ

กลัวตัวเองซ้ำใจ

เพราะมันคงทนไม่ได้แล้วกับที่เคยรับมา

มันเลวร้าย เกินจะทนไหว

อยากหาเพื่อนระบาย แต่บางทีระบายไปก้อกลัวจะมีปัญหา

เพื่อนมันจะมองเราอย่างไรละ

เมื่อต่อหน้ามันเราแสนจะเข้มแข๊ง

เรามีรอยยิ้มเสมอ

เรามีมุขค่อยให้เพื่อนหัวเราะแหละสบายใจ

แต่ตอนนี้เราเองกลับเป็นคนที่อ่อนแอกว่าทุกคน

อยากร้องไห้  แต่ไม่รุจะร้องเพื่ออะไร

อยากจะหลับไปตลอด แต่มันคงไม่มีอะไรดีขึ้นเมื่อเราตื่น

รุ้สึกเมือนเดินไปทางไหนก้อเจอแต่เศษแก้ว

หรือคิดว่า

ควรจะย้ำมันไปเรื่อยๆเพื่อให้ด้านชา

ช้ำซ้ำๆ...จนม่วงดำ....จนชินชา

ไม่เหลืออะไรอีก

แต่ทำแล้วจะชินชาจิงหรือป่าว

หรือต้องทำเป็นชินชาตลอดไป

ทั้งที่ข้างในแสนจะเจ๊บปวด

มีแต่เลือดคั่ง ที่คนอื่นมองไม่เห็น

แต่มันเจ๊บจนไม่ไหว

วันนี้....พรุ่งนี้....มรืนนี้

ชานจะอยู่อย่างไร........กับความรู้สึกอย่างนี้

แต่ตอนนี้คงได้แต่หยุดมอง

มองไปข้างหน้าที่ไม่กล้าก้าว...เพราะกลัวเจ๊บ

และมองไปข้างหลัง...ที่มีแต่ความช้ำ